OPERA NOVA w Bydgoszczy

Spektakle
Księżniczka czardasza
Operetka
Księżniczka czardasza
Data premiery: 2014-04-26
Czas trwania: 2 godz. 50 min. Dwie przerwy
 
Realizatorzy:
Kierownictwo muzyczne: Piotr Wajrak
Reżyseria: Wojciech Adamczyk
Choreografia: Zofia Rudnicka
Kostiumy: Maria Balcerek
Scenografia: Marcelina Początek-Kunikowska
Przygotowanie chóru: Henryk Wierzchoń
Asystent reżysera: Ryszard Smęda
Asystent dyrygenta : Maciej Wierzchoń
Asystent choreografa: Piotr Kobierzyński


:
autor plakatu: Michał Batory
Obsada:
Nadchodzące terminy:
10 stycznia 2019 (czwartek), godz. 19:00

Sprzedaż od: 6 listopada 2018
Książę Stanisław: Ryszard Smęda
Księżna Izabela: Katarzyna Nowak-Stańczyk
Książę Edwin: Łukasz Gaj
Sylwia Varesco: Dorota Sobczak
Jan Koreywo-Stachowicz: Jacek Greszta
Jędrzej Leliwa: Janusz Stolarski
Wincenty Surmiak: Grzegorz Szachnowski
Zuzia: Marta Kwaśniak
Dyrektor "Parnasu": Eugeniusz Kalinowski
Adiutant: Krzysztof Zimny
Notariusz Mrówczyński: Stanisław Baron
Dyrygent: Piotr Wajrak
11 stycznia 2019 (piątek), godz. 19:00

Sprzedaż od: 6 listopada 2018
Książę Stanisław: Ryszard Smęda
Księżna Izabela: Małgorzata Ratajczak
Książę Edwin: Łukasz Gaj
Sylwia Varesco: Dorota Sobczak
Jan Koreywo-Stachowicz: Jacek Greszta
Jędrzej Leliwa: Jonasz Dunajski
Wincenty Surmiak: Jakub Zarębski
Zuzia: Marta Kwaśniak
Dyrektor "Parnasu": Eugeniusz Kalinowski
Adiutant: Paweł Urban
Notariusz Mrówczyński: Stanisław Baron
Dyrygent: Piotr Wajrak
12 stycznia 2019 (sobota), godz. 19:00

Sprzedaż od: 6 listopada 2018
Książę Stanisław: Ryszard Smęda
Księżna Izabela: Katarzyna Nowak-Stańczyk
Książę Edwin: Adam Sobierajski
Sylwia Varesco: Darina Gapicz
Jan Koreywo-Stachowicz: Jacek Greszta
Jędrzej Leliwa: Janusz Stolarski
Wincenty Surmiak: Grzegorz Szachnowski
Zuzia: Marta Kwaśniak
Dyrektor "Parnasu": Eugeniusz Kalinowski
Adiutant: Krzysztof Zimny
Notariusz Mrówczyński: Stanisław Baron
Dyrygent: Piotr Wajrak
13 stycznia 2019 (niedziela), godz. 18:00

Sprzedaż od: 6 listopada 2018
Książę Stanisław: Ryszard Smęda
Księżna Izabela: Małgorzata Ratajczak
Książę Edwin: Adam Sobierajski
Sylwia Varesco: Darina Gapicz
Jan Koreywo-Stachowicz: Jacek Greszta
Jędrzej Leliwa: Jonasz Dunajski
Wincenty Surmiak: Jakub Zarębski
Zuzia: Marta Kwaśniak
Dyrektor "Parnasu": Eugeniusz Kalinowski
Adiutant: Paweł Urban
Notariusz Mrówczyński: Stanisław Baron
Dyrygent: Piotr Wajrak
Opis:
Wykonania odbywają się za zgodą wydawnictwa Josef Weinberger Ltd.

W maju 2014 r. świat muzyczny obchodził 100-lecie powstania"Księżniczki czardasza".Opera Nova wystawiła to arcydzieło i włączyła jako kolejną – po „Hrabinie Maricy” - operetkę Emmericha Kálmána do swego repertuaru.

W 1914 roku Kálmán mógł już liczyć na współpracę z najwybitniejszymi librecistami wiedeńskimi. Leo Stein i Béla Jenbach przedstawili mu libretto osnute wokół miłości syna arystokratycznej rodziny austriackiej zbliżonej do dworu cesarskiego do szansonistki z budapeszteńskiego teatrzyku. Kálmán pracował nad muzyką , gdy pracę przerwał mu wybuch I wojny światowej . Ostatecznie operetka miała premierę 13 listopada 1915 roku na scenie Johann-Strauss Theater.Odtąd datuje się jej pełen sukcesów "pochód" przez najlepsze sceny muzyczne Europy.

To arcydzieło operetki powstawało w przededniu I wojny światowej. Libretto oddaje prawdę o zmieniającym się świecie: przemianach w obyczajowości, rozpadzie starych struktur społecznych. Nasza realizacja sytuuje akcję sceniczną w Polsce międzywojennej. Nawet moda ,ten czuły barometr przemian , wskazuje na "rozluźnienie" norm zachowania. Nadchodzą mezalianse...

Wojciech Adamczyk: reżyser operowy i filmowy (patrz: „Ranczo”), Piotr Wajrak: muzyczny sprawca sukcesu „Śpiącej królewny” i „Halki” , Maria Balcerek : autorka olśniewających kostiumów do „Barona cygańskiego” , Zofia Rudnicka : współautorka świetnej formy operowych tancerzy - tak najkrócej scharakteryzować można realizatorów najbliższej premiery Opery Nova. Jeśli dodamy ich do znakomitej muzyki ,to możemy być spokojni o efekt najbliższej premiery. Ba! liczymy na pobicie rekordów frekwencyjnych „Barona cygańskiego”. Zainteresowanie jest ogromne…„Artystki z variétés", „Bo to jest miłość" i „Choć na świecie dziewcząt mnóstwo" - te operetkowe "przeboje" są prawdziwym magnesem dla Publiczności.

Sylwia Varescu jest gwiazdą kabaretu . Żegna się ze sceną, bowiem jeszcze tej nocy ma zamiar wyjechać do Ameryki . Hrabia Antoni Doweyko i jego przyjaciel – senator Gomulicki, zwany w gronie przyjaciół Lolkiem, są stałymi bywalcami kabaretu i wielbicielami jego gwiazdek („Artystki, artystki, artystki z variete nie biorą miłości zbyt tragicznie…”). Wspólnie zastanawiają się jednak, jak na wyjazd Sylwii zareaguje młody książę Edwin. Niczego nie świadomy arystokrata jest bowiem zakochany w Sylwii. Ojciec Edwina – stary książę Dowgiałło-Różycki – stanowczo sprzeciwia się romansowi syna z „szansonistką” i za pośrednictwem porucznika swego pułku , Jędrzeja Leliwy, wzywa go do natychmiastowego powrotu do…narzeczonej – hrabianki Anastazji Pomarnackiej. Edwin nie traktuje poważnie owych zaręczyn i przesiaduje w kabarecie, chcąc pozostać jak najbliżej ukochanej i nie dopuścić do jej wyjazdu. Zdesperowany ,prosi Sylwię o rękę i podpisuje w obecności notariusza zobowiązanie, iż ożeni się z nią w ciągu najbliższych tygodni. Oszołomiona Sylwia odwołuje amerykańskie tournée. Zjawia się Antoni Doweyko– ze zdumieniem dowiaduje się o zaręczynach i odwołanym wyjeździe Sylwii. Ma dla niej niemiłą wiadomość: jej ukochany jest już zaręczony z inną... Rozgoryczona Sylwia decyduje się wyjechać do Ameryki.

Akt II

Pałac księcia Dowgiałło-Różyckiego . Rodzice Edwina urządzają wystawny bal, na którym zamierzają ogłosić zaręczyny swojego syna z hrabianką Anastazją, nazywaną przez przyjaciół Nastką. Jest ona również właścicielką niebagatelnych włości i od dzieciństwa planowana jest na żonę młodego Dowgiałły-Różyckiego . Edwin pozbawiony wszelkich wiadomości o Sylwii, usiłuje za wszelką cenę odwlec moment tej uroczystości. Nieoczekiwanym sprzymierzeńcem młodego księcia okazuje się sama Nastka. Wie ona o prawdziwych uczuciach Edwina i nie nalega na małżeństwo z nim. Wśród gości pojawia się nagle Antoni Doweyko z…żoną. Jest nią Sylwia Varescu, która po amerykańskich sukcesach wróciła do kraju i namówiła hrabiego, aby na jeden wieczór zgodził się wziąć udział w pewnej mistyfikacji. Wszystko po to, aby móc po raz ostatni spotkać się z ukochanym Edwinem. Zakochana para spotyka się wreszcie, ale trudno im zachować pozory. Tymczasem hrabia Antoni (Toni) i Nastka doskonale bawią się w swoim towarzystwie i przypadają sobie do gustu („Bo to jest miłość, ta głupia miłość”). Z tej skomplikowanej sytuacji jest tylko jedno wyjście: Antoni zgadza się na „rozwód” z Sylwią, będzie ona teraz rozwiedzioną hrabiną – nie ma więc mowy o mezaliansie! Edwin postanawia powiedzieć o wszystkim rodzicom. Jednak Sylwia dochodzi do wniosku, że jako była gwiazda kabaretu, nie ma szans w książęcej rodzinie, i że gdyby nie jej hrabiowski tytuł (przybrany przecież na ten jeden wieczór) – Edwin nigdy nie odważyłby się przedstawić ją rodzicom jako swoją narzeczoną. Następuje moment uroczystego ogłoszenia zaręczyn Edwina z Nastką. Ku zdumieniu zebranych gości – Edwin wyznaje, że jego serce należy do innej, i że pragnie ożenić się z hrabiną Domeyko. Wówczas Sylwia publicznie przyznaje się do całej mistyfikacji. Oświadcza, że jej arystokratyczny tytuł jest fałszywy i pokazuje zebranym dokument ze zobowiązaniem małżeństwa podpisany przez Edwina. Zwalnia jednak księcia z danego słowa.

Akt III

Zrozpaczona Sylwia wraca z Doweyką do Wilna. Zamierza porzucić scenę. Pojawia się senator Gomuliński, który koniecznie chce odwieźć ją od tego zamiaru. Przyjeżdża Nastka , która odkryła ,że Toni jest jej przeznaczeniem. Zjawiają się także książę z małżonką Izabelą ,poszukujący syna. Senator Lolek, chcąc pocieszyć starego księcia, opowiada , że i on przed laty omal nie poślubił kabaretowej artystki, ale „sprzątnął mu ją sprzed nosa pewien arystokrata . Książę ze zdumieniem odkrywa, że mowa tu o jego własnej żonie. Poślubił bowiem owdowiałą baronową . Słowa Lolka potwierdza Księżna Izabela, która wspominając swoje młode lata na rewiowej scenie śpiewa… gorącego czardasza. Tymczasem Sylwia jest świadkiem udawanej rozmowy telefonicznej Toniego z Edwinem , który ma grozić samobójstwem , jeśli przyjdzie mu żyć bez Sylwii. Jak można się domyślać, znajdzie rozwiązanie tej sytuacji i obie zakochane pary padną sobie w ramiona.

Realizatorzy premiery :

PIOTR WAJRAK. Dyrygent .Pedagog, menedżer i trener biznesu. Formację dyrygencką uzyskał u Bogusława Madeya. Przez szereg lat związany z warszawskim Teatrem Wielkim, obecnie Operą Narodową, gdzie dyrygował przedstawieniami Strasznego dworu, Śpiącej królewny, Romea i Julii, Święta wiosny, Harnasiów, Greka Zorby. W 1996 roku, jako najmłodszy asystent poprowadził premierę Strasznego dworu. Poza Warszawą dał się poznać w teatrach operowych Bydgoszczy, Gdańska, Krakowa, Poznania, Szczecina. Stale gości w krajowych filharmoniach. W latach 2004-2010 był dyrektorem artystycznym Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej w Olsztynie. Za granicą pracował z orkiestrami Teatro La Fenice w Wenecji, Teatro Carlo Felice w Genui, Teatro de Bellas Artes w Bogocie. Odznaczony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego honorową odznaką Zasłużony dla kultury polskiej. W Operze Nova debiutował w 1994 r. Strasznym dworem. W roku 2007 przygotował muzycznie premierę Pana Twardowskiego Ludomira Różyckiego. Dyrygował Don Kichotem Minkusa i Śpiącą królewną Czajkowskiego, My Fair Lady Lernera/ Loewego , Napojem miłosnym Donizettiego. Inaugurował XX Bydgoski Festiwal Operowy premierą Halki Moniuszki, która przyniosła mu pochwały i uznanie krytyki.

WOJCIECH ADAMCZYK. Urodzony i wykształcony w Warszawie reżyser. Studia aktorskie i reżyserskie ukończył w Wyższej Szkole Teatralnej im. A. Zelwerowicza, obecnie Akademii Teatralnej w Warszawie, pogłębiał w Paryżu, jako stypendysta rządu francuskiego w Centre National Gennevilliers. Od 1993 rok sam wykłada w uczelni, w której się kształcił i w której zdobył kolejne stopnie naukowe – obecnie jako profesor. Debiutował w 1986 roku Niepodległością trójkątów S. I. Witkiewicza w Teatrze Popularnym w Warszawie. Stworzył wiele przedstawień w całym kraju, m. in. we Wrocławiu (Amadeusz Shäffera, TP), Łodzi (Balladyna Słowackiego, TP), Warszawie (ostatnio Najdroższy Vebera, TW), Bydgoszczy(Lot nad kukułczy gniazdem, 1998). Jest laureatem licznych nagród. Ma rozległe doświadczenie w teatrze muzycznym jako autor przedstawień operowych (Pajace, Rycerskość wieśniacza, I Montecchi e I Capuletti w Krakowie), operetkowych i musicali – od Zemsty nietoperza po Ptasznika z Tyrolu i Obiecanki cacanki. Księżniczkę czardasza inscenizował aż czterokrotnie (w Warszawie 1997, Chicago 1999, w Gliwicach i Łodzi 2002). Przygotował wiele przedstawień dla Teatru Telewizji, wśród nich Wariatkę z Chaillot Girodoux z Mają Komorowską w roli tytułowej. Szeroką popularność przyniosły mu liczne seriale telewizyjne: Rodzina zastępcza, Dziupla Cezara, Pensjonat pod różą, siedem sezonów seriali z tytułem Ranczo.

MARCELINA POCZĄTEK-KUNIKOWSKA. Scenograf i dekorator wnętrz. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie wydziału Architektury Wnętrz i Katedry Scenografii. Współpracuje z teatrami dramatycznymi Warszawy, Olsztyna, Radomia, Wałbrzycha, głównie jednak zajmuje się scenografią filmową i telewizyjną. Jest autorką dekoracji wnętrz programów telewizyjnych, oprawy widowisk plenerowych, scenografii do wielu filmów i seriali telewizyjnych ( Kasia i Tomek, Fałszerze. Powrót sfory, Dlaczego nie, Barwy szczęścia, Doręczyciel, Złoty środek, Och Karol 2, Big Love)

Stworzyła scenografie różnych przedstawień teatralnych, m.in. Pamiętnika z okresu dojrzewania Gombrowicza w warszawskim Teatrze na Woli, Emigrantów Mrożka w Teatrze Powszechnym im. Jana Kochanowskiego w Radomiu, Dożywocia Fredry w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu. Projekty do Księżniczki Czardasza w Operze Nova w Bydgoszczy są jej pierwszym doświadczeniem w dziedzinie operetki.

MARIA BALCEREK. Kostiumy.

Już kolejny raz łódzka artystka dba o plastykę sceny, tym razem o wyrazistość scenicznych postaci, dla których projektuje kostiumy. Podstawy artystycznego warsztatu scenografa i kostiumologa Maria Balcerek zdobyła w łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych, w której uzyskała dyplomy na wydziałach tkaniny unikatowej oraz malarstwa. Umiejętności doskonaliła projektując plastykę długiego szeregu spektakli w teatrach dramatycznych, muzycznych, w teatrze lalek, do którego ma słabość nie tylko z uwagi na osiągnięcia udokumentowane prestiżowymi nagrodami. Stale współpracuje z teatrem im. Stefana Jaracza w Łodzi, gdzie współtworzyła pamiętne spektakle m. in. Celestyny Rojasa, Klątwy Wyspiańskiego, Snu nocy letniej i Romea i Julii Szekspira. W Teatrze im. J. Słowackiego dała się poznać jako autorka kostiumów do Mary Stuart Hildesheimera, w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku do Niebezpiecznych związków Choderlos de Laclos, w obu przypadkach przedstawieniach, w których tytułowe role grała nieodżałowana Joanna Bogacka. Listy jej realizacji w teatrze operowym też da się przedstawić tylko wybiórczo. Cyganeria we Wrocławiu, Bal maskowy w Operze Narodowej w Warszawie, Falstaff , Wolny strzelec w Łodzi, Faust w Gdańsku, Ça ira Watersa w Poznaniu, Człowiek z La Manchy w Łodzi. W Operze Nova debiutowała jako projektantka kostiumów do Opowieści Hoffmanna Offenbacha. Jest autorką pełnej oprawy scenograficznej bydgoskiego Barona cygańskiego, realizacji, która przyniosła jej powszechne uznanie. Współautorka wielokrotnie nagrodzonego filmu animowanego O największej kłótni opartego na opowieści Leszka Kołakowskiego z tomu Czternaście bajek z królestwa Lailonii.

ZOFIA RUDNICKA. Zaprzyjaźniona z Bydgoszczą artystka twórczość choreograficzną uprawia od lat, wcześniej jako solistka występowała na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie ( m.in. jako Mirta w Giselle, Frygia w Spartakusie, Fedra w balecie Lifara). Umiejętności zdobyła w warszawskiej Szkole Baletowej. Jako choreograf debiutowała Maskaradą Chaczaturiana w TW w Warszawie Od początku kariery współpracowała z TVP, występując jako gwiazda programów rewiowych, muzycznych i baletowych. Przygotowała choreografie wielu widowisk teatralnych, Kabaretu Olgi Lipińskiej, programów rozrywkowych i filmów baletowych – wśród nich m.in. do Podróży magicznej z muzyką Andrzeja Zielińskiego i z Gerardem Wilkiem w roli głównej. Stale współpracuje z teatrami dramatycznymi i muzycznymi. Jest autorką choreografii Nienasycenia wg Witkacego z muzyką Tomasza Stańki i La dolce Vita z muzyką Nino Roty w warszawskim TW. Współpracuje z tamtejszą szkoła baletową, wykłada w Wyższej Szkole Umiejętności w Kielcach (na kierunku Taniec) i w Uniwersytecie Muzycznym im. F. Chopina (na kierunku Pedagogika Baletowa). W Chorzowie za spektakl autorski Rudolf Valentino do muzyki Krzesimira Dębskiego otrzymała w 2004 Złotą Maskę. Współpracuje z Teatrem Polonia oraz ze Sceną Prezentacje, gdzie ostatnio opracowała choreografię do Kabaretu Zagubionych Facetów. Jej wieczór baletowy Z tańcem przez Europę reprezentował w 2007 Polskę podczas Dni Kultury Europejskiej w Indiach. W kieleckim Teatrze Tańca stworzyła choreografię spektaklu Rozkoszna lekkość bytu do muzyki Mozarta. W Bydgoszczy, w której debiutowała w 1994 roku Śpiącą królewną, pracuje od dwudziestu lat. Przygotowała tu Don Kichota (1997), Kota w butach (1997), Promises, promises (1999) oraz słynną scenę Tańca godzin w operze La Gioconda Ponchiellego (2010).

HENRYK WIERZCHOŃ. Wieloletni chórmistrz Opery Nova, z którą jest związany od trzydziestu lat, sztuki dyrygenckiej oraz prowadzenia profesjonalnego chóru uczył się w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, której dyplom otrzymał w 1977 roku, i w Warszawskiej Akademii Muzycznej, którą ukończył w 1984 roku w specjalności dyrygentura symfoniczna. Od początku zajmował się pedagogiką muzyczną, najpierw jako wykładowca PWSM w Warszawie, obecnie – od roku 2013 – jako profesorem Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, prowadzi również koncerty orkiestry Symfonicznej tej uczelni. Stale uprawia twórczość kompozytorską. Jest autorem wielu kompozycji instrumentalnych i wokalno-instrumentalnych. Z listy jego dokonań w bydgoskiej Operze przypomnieć tu można tylko co ważniejsze realizacje. Był kilkakrotnie kierownikiem muzycznym przedstawień premierowych. Wprowadził na afisz operę Pergolesiego La serva padrona, balet Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków Pawłowskiego, popularną śpiewogrę Stefaniego Krakowiacy i górale. Wywarł silny wpływ na muzyczny kształt przedstawień, w których kierowany przez niego chór odgrywa istotną czy wręcz specjalną rolę: Don Giovanni, Carmen, Nabucco , Turandot, Mefistofele , Czarodziejski flet , Halka. Szczególne uznanie przyniósł mu wkład w realizację Mesjasza Händla, dokonanie, które redakcja Dziennika Wieczornego uhonorowała w 2000 roku „Złotą Maską”.
Recenzje:
7 maja 2014
Utrudnił Pan zadanie tym wykonawcom, którzy już wcześniej śpiewali "Księżniczkę" w innych inscenizacjach, bo pozmieniał Pan imiona bohaterów i umiejscowił ją Pan w Polsce.

- Właśnie o to chodziło, że "Czardaszka" tyle razy była wystawiana i była tak przewidywalna, że trzeba ją trochę odkurzyć. Zmieniając tekst bohaterów chciałem ją wyjąć z muzeum operetek. Została zrewaloryzowana.

W Pana Parnasie mamy dużą rozwiązłość. Skąd Pan wziął aż takie pijaństwo?
- Chciałem zróżnicować dwa światy. Jest świat gdzie nikt nie nosi fraka, a kelner pije wódkę z głównym bohaterem i jest drugi akt gdzie mamy do czynienia ze światem starej arystokracji, gdzie panuje sztywna atmosfera i jedynie przybysze z pierwszego aktu rozbijają atmosferę.

To już ostatnia Pana "Księżniczka"?
- Myślę, że już tak, zdecydowanie chciałbym pożegnać się z tym tytułem. Tym bardziej, że po dwunastu latach nieobecności w teatrze muzycznym bardzo mi się na nowo spodobało i chciałbym coś jeszcze innego wyreżyserować.
29 kwietnia 2014
(...) A pomiędzy tymi filmowymi ramami obraz piękny i bogaty. Nieśmiertelne arie, których w "Księżniczce..." jest bez liku, brzmią równie urzekająco, gdy zamiast węgierskiego huzara, śpiewa je polski porucznik w czapce z rogatywką. Sceny zbiorowe - zwłaszcza z udziałem girls z przedwojennego kabaretu - wypadają zaś zjawiskowo. To, że chwilami tańczą charlestona miast walca wiedeńskiego, podnosi jeszcze erotyczną temperaturę ich popisów. (...)
"Z książęcą fantazją" Jarosław Reszka Express Bydgoski nr 98 28-04-2014
29 kwietnia 2014
Orkiestra pod batutą Piotra Wajraka zauroczyła publiczność swą witalną melodyką, entuzjastycznym, momentami, powiewem młodości, a wielu muzycznym frazom nadała ożywczy temperament. Ciekawie zabrzmiał w drugim akcie w tonacji c-moll melancholijny walc w wykonaniu Sylwii i Edwina. Operowi muzycy wydobyli z niego nastrój zapowiadający spełnienie ( po wielu perypetiach) przeznaczenia kochanków. Przyjemnie było słyszeć subtelną obecność perkusji, niemal podprogowo wyznaczającą rytm linii melodycznej. Co więcej, delikatne pałeczki perkusyjne stworzyły idealne tło dźwiękowe dla tancerek w strojach pokojówek, w scenie odkurzania mebli hotelowych w III akcie.
29 kwietnia 2014
Niezwykle udanym posunięciem Wojciecha Adamczyka okazało się poszerzenie kompetencji baletu. Tancerki w tym spektaklu nie tylko przepięknie, bardzo równo, perfekcyjnie i w cudownych układach choreograficznych Zofii Rudnickiej tańczą, a m.in. za sprawą autorki bajecznie stylowych kostiumów, Marii Balcerek, prześlicznie wyglądają, to także zaskakująco dobrze mówią i śpiewają. Obdarzone ładnymi, czystymi głosami i nieskazitelną dykcją dziewczyny słyszalne są nawet w odległych rzędach. Ich działania sceniczne kojarzą się z tym, co można zobaczyć w dobrych amerykańskich rewiach. Choć klimaty na scenie retro, za ich sprawą powiewa świeżością!
28 kwietnia 2014
To teatr emocji, dzięki którym publiczność najpierw ociera łzy ze wzruszenia, a później ze śmiechu. Genialnie wyreżyserowana operetka z komediowymi gagami i jedna z najlepszych produkcji Opery Nova w historii.
28 kwietnia 2014
W tej operetce przebój goni przebój. Stąd przede wszystkim bierze się wielka popularność arcydzieła Imre Kalmana. Magnesem jest też kolorowy świat salonów Austro-Węgier, jednak Wojciech Adamczyk – reżyser bydgoskiej czardaszki – przeniósł akcję do Warszawy lat 20.

„Księżniczka czardasza” jest najkosztowniejszym spektaklem w historii Opery Nova. Na jej potrzeby uszyto aż 350 kostiumów autorstwa Marii Balcerek. Ten przepych ma jednak swoje uzasadnienie. Spektakl ma znakomitą obsadę, a wyraziście nakreślona rola tytułowa – księżniczki czardasza – jest marzeniem chyba każdej śpiewaczki. Podczas pierwszej premiery wykonuje ją Urszula Piwnicka
Księżniczka czardasza
Galeria:


Do góry


Stopka

Opera Nova jest finansowana ze środków Samorządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Program "Modernizacja Opery Nova w Bydgoszczy"
Flagi unijne
Zamknij