Opera Nova w Bydgoszczy

Opera Nova w Bydgoszczy Jednym z najbardziej rozpoznawalnych budynków dzisiejszej Bydgoszczy jest usytuowana w centrum nowoczesna bryła Opery Nova, idealnie wpisana w malownicze zakole rzeki Brdy. W skład gmachu wchodzą trzy architektoniczne kręgi, które mieszczą wszystko, czego nowocześnie wyposażony teatr potrzebuje m.in. jedną z największych scen w Polsce i obdarzona równie doskonałą akustyką sale kameralną. Od strony Brdy, w 3. kręgu mieści się Centrum Kongresowe Opery. Budynek jest klimatyzowany, izolowany akustycznie oraz przyjazny dla osób niepełnosprawnych. Opera Nova zaliczana jest do najlepszych polskich teatrów muzycznych oraz szczyci się wielką frekwencją widzów. Corocznie ( od 1994 r.) na przełomie kwietnia i maja w jej gmachu organizowany jest Bydgoski Festiwal Operowy - impreza o międzynarodowej renomie.

Grafika strony

graf news

Ścieżka nawigacyjna

Podziel się

Treść strony

61.sezon artystyczny

FALSTAFF

  • sobota 2017-10-21 godz. 19:00, PREMIERA. Sprzedaż biletów od 4.09.2017. Brak biletów.W sprzedaży wejściówki

    John Falstaff   Łukasz Goliński

    Ford   Sławomir Kowalewski

    Alice Ford   Magdalena Polkowska

    Anusia( Nannetta)   Aleksandra Wiwała

    Pani Quickly   Małgorzata Ratajczak

    Pani Meg Page   Małgorzata Grela

    Fenton   Łukasz Załęski

    Dr Caius   Jakub Zarębski

    Bardolf   Szymon Rona

    Pistol   Jacek Greszta

    dyryguje Piotr Wajrak

    inspicjenci: Agnieszka Ryczak,Anna Kopycińska

  • niedziela 2017-10-22 godz. 18:00, II premiera. Sprzedaż biletów od 4.09.2017 r. Brak biletów.W sprzedaży wejściówki

    John Falstaff   Leszek Skrla

    Ford   Szymon Komasa

    Alicja Ford   Anna Wierzbicka

    Anusia( Nannetta)Hanna Okońska

    Pani Quickly   Katarzyna Nowak-Stańczyk

    Pani Meg Page   Dorota Sobczak

    Fenton   Adam Zdunikowski

    Dr Caius   Marek Szymański

    Bardolf   Paweł Krasulak

    Pistol   Janusz Żak

    dyryguje Piotr Wajrak

    inspicjenci: Anna Kopycińska,Agnieszka Ryczak

  • wtorek 2017-10-24 godz. 19:00, W sprzedaży wejściówki.

    John Falstaff   Łukasz Goliński

    Ford   Sławomir Kowalewski

    Alicja Ford  Magdalena Polkowska

    Anusia (Nannetta) Aleksandra Wiwała

    Pani Quickly   Małgorzata Ratajczak

    Pani Meg Page   Małgorzata Grela

    Fenton  Łukasz Załęski

    Dr Caius   Jakub Zarębski

    Bardolf   Szymon Rona

    Pistol  Jacek Greszta

    dyryguje Piotr Wajrak

    inspicjenci: Agnieszka Ryczak,Anna Kopycińska

  • piątek 2018-03-09 godz. 19:00, Sprzedaż od 14.11.2017
  • sobota 2018-03-10 godz. 19:00, Sprzedaż od 14.11.2017
  • niedziela 2018-03-11 godz. 18:00, Sprzedaż od 14.11.2017
pokaż/ukryj minione terminy »
Plakat Tomasza Bogusławskiego

Giuseppe Verdi (1813-1901)

FALSTAFF

komedia liryczna w trzech aktach i sześciu obrazach.

Libretto: Arrigo Boito wg "Wesołych kumoszek z Windsoru" i "Henryka IV" Williama Szekspira

Prapremiera: Mediolan, La Scala 1893r.

Premiera w Operze Nova : 21.10.2017 r.

Realizatorzy:

Reżyseria                                                   – Maciej Prus

Kierownictwo muzyczne                                – Piotr Wajrak

Scenografia                                                – Jagna Janicka

Kostiumy                                                    - Hanna Wójcikowska-Szymczak

Reżyseria świateł                                         – Maciej Igielski

Przygotowanie chóru                                    – Henryk Wierzchoń

konsultacja choreograficzna                           - Ilona Jaświn-Madejska

Asystent dyrygenta                                      – Kamil Parcheta

Asystent reżysera                                         - Dorota Borowicz

Czas trwania 2,5 godz.,1 przerwa

 

Streszczenie libretta wg "Przewodnika operowego" Józefa Kanskiego

Akt I. Odsłona 1. W oberży "Pod Podwiązką" siedzi nad kuflem piwa Sir John Falstaff. Lubi on dobrze zjeść i wypić, a tymczasem jego sakiewka jest pusta. Pisze więc dwa jedna­kowo brzmiące listy z oświadczynami miłosnymi do pani Alicji Ford i do pani Meg Page, spodziewając się, że uda mu się wzbudzić miłość obu dam i że obie - nie wiedząc nawzajem o sobie - wyprowadzą go z materialnych kłopotów. Wtem wpada do oberży doktor Kajus, srodze oburzony tym, że Fal­staff poprzedniego dnia pobił jego służących i na śmierć za­jeździł jego konia. Falstaff flegmatycznie zaprzecza wszystkie­mu, a po odejściu doktora wzywa swych pachołków, Bardolfa i Pistola, do odniesienia obu listów. Ci jednak odmawiają, utrzy­mując, że jest to postępowanie niehonorowe. Rozgniewany Fal­staff wygłasza do nich dłuższą przemowę, z której wynika, że honor jest pojęciem pozbawionym sensu, bo jeszcze nikt do tej pory od niego nie utył (monolog "L`onore! Ladri!"), po czym wy­pędza nieposłusznych pachołków, zaś listy każe odnieść paziowi Robinowi.

Odsłona 2. Do pani Alicji Ford przybyła właśnie jej przy­jaciółka, pani Meg Page, aby jej pokazać list otrzymany od Falstaffa. Okazuje się wnet, że pani Ford otrzymała list identycz­nej treści. Na pół rozgniewane, na pół ubawione, obie damy postanawiają przy pomocy trzeciej "kumoszki", wszędobylskiej pani Quickly, zemścić się na swym niewczesnym adoratorze.

Przybywa doktor Kajus i opowiada swoją przeprawę z Falstaffem; zjawia się następnie Fenton, młody amant Anusi, a tak­że Bardolf i Pistol, którzy w tajemnicy zwierzają panu Ford niecne zamiary swego chlebodawcy. Tak więc i kobiety, i męż­czyźni spiskują przeciwko Falstaffowi, nie wiedząc nawzajem o tym, gdyż jedna strona przed drugą nie zdradza swych pla­nów.

Akt II. Odsłona 1. Falstaff jak zwykle siedzi w gospodzie i pije. Nadchodzą Bardolf i Pistol, prosząc o przyjęcie na po­wrót do służby, i jednocześnie anonsują wizytę pewnej damy. Jest to pani Quickly, która zgodnie z ułożonym planem zapra­sza Falstaffa w imieniu Alicji Ford na schadzkę. W chwilę po jej wyjściu Bardolf i Pistol wprowadzają znów do Falstaffa nieznanego mężczyznę, który przedstawiając się jako "pan Fontana", błaga Falstaffa o pomoc w swych daremnych zabiegach miłosnych skierowanych ku pani Ford, obiecując mu za to sporych rozmiarów kieskę ze złotem. Falstaff opowiada Fontanie, że właśnie dziś ma schadzkę z panią Ford, nie przeczuwa­jąc, że ów Fontana to nie kto inny, lecz sam pan Ford, który przybył tu w przebraniu dla zbadania sprawy, a obecnie jest przekonany, że żona istotnie zamierza go zdradzić (monolog Forda "E sogno?").

Odsłona 2. W mieszkaniu Fordów pani Quickly zdaje rela­cję ze swej wizyty u Falstaffa. Pani Ford pociesza Anusię, która skarży się, że ojciec chce ją koniecznie wydać za doktora Kajusa. Wszyscy ukrywają się i wkrótce pojawia się Falstaff. Za­staje Alicję Ford rozmarzoną, jest więc już pewien sukcesu. Zaloty jego jednak przerywa pani Quickly, która wbiega i oznajmia wizytę pani Page. Falstaff, ukrywszy się za zasłoną, słyszy, jak pani Page opowiada, że Ford coś podejrzewa i jest nieprzytomny z zazdrości. Po chwili istotnie wpada Ford, a z nim razem doktor Kajus, Fenton, Pistol i Bardolf oraz kilku jeszcze przyjaciół. Kiedy zazdrosny małżonek szukając Falstaffa pobiegł do dalszych pokojów, obie przyja­ciółki ukrywają pośpiesznie Falstaffa w koszu do bielizny. Biegający po całym domu Ford słyszy nagle zza zasłony od­głos pocałunku. Wściekły pędzi tam, lecz zamiast żony i Fal­staffa znajduje Anusię i Fentona. Wyrzuca więc młodzieńca za drzwi, sam zaś biegnie dalej szukać Falstaffa. Wówczas kumoszki  biorą kosz, w którym ukrył się Falstaff, i wrzucają go do stru­mienia, gdzie pierze się bieliznę.

Akt III. Odsłona 1. Falstaff, popijając wino w gospodzie, rozmyśla nad swą niefortunną przygodą (monolog "Ehi! Taverniere!"). Padł ofiarą złośliwego figla, a jednak znów daje wiarę słowom pani Quickly, która w imieniu Alicji Ford zaprasza go na schadzkę - tym razem o północy pod wielkim dębem w windsorskim parku. Jednak plany wesołych kumo­szek zostały częściowo podsłuchane przez mężczyzn, którzy po­stanawiają również zjawić się tam, aby dać nauczkę Falstaffowi, a zarazem pod osłoną nocy oddać Anusię za żonę dokto­rowi Kajusowi. Na szczęście i ich plany z kolei podsłuchała wścibska pani Quickly.

Odsłona 2. W parku windsorskim zapadła już noc. Fenton śpiewa pieśń miłosną ("Dal labro il canto"), wzywając Anusię. Pani Ford przebiera Fentona tak, jak według planu Forda ma być przebrany doktor Kajus, a w suknie Anusi ubiera - pachołka Bardolfa. Bije północ - pod dębem zjawia się Fal­staff. Alicja zbliża się do niego, lecz znów nie ma rycerz zbyt wiele czasu na konkury, bo oto wbiega Meg Page wołając, że zbliżają się złośliwe duchy. Obie kobiety uciekają, a po chwili zjawia się przebrana Anusia w otoczeniu orszaku elfów (pieśń z chórem "Sul fil d'un soffio d'etesio") i psotne duszki rzucają się na przestraszonego Falstaffa, szarpiąc go i bijąc bez miło­sierdzia. Dopiero gdy wymęczony Falstaff poczyna błagać o prze­baczenie, odstępują go, stwierdzając, że za swą zuchwałość otrzymał już dostateczną nauczkę. Zjawiają się mężczyźni oraz dwie pary narzeczonych. Okazuje się, że pan Ford w ciemności pobłogosławił swą córkę i Fentona, musi więc teraz dać zezwolenie na ich ślub, zaś kobieta, którą prowadzi pod rękę doktor Kajus, okazuje się... przebranym pachołkiem Bardolfem. Opera kończy się pogodnym zbiorowym finałem.

 

 

 

Maciej Prus.   

Aktor i reżyser. Absolwent krakowskiej i warszawskiej P. Wyższej Szkoły Teatralnej (dyplom aktorski – Kraków 1961, reżyserski – Warszawa 1968). Terminował jako asystent Konrada Swinarskiego w Teatrze Starym w Krakowie w  jego realizacji Nieboskiej komedii Krasińskiego. Jako reżyser debiutował  Pierwszym dniem wolności (1968)Kruczkowskiego w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie - Słupsku. W latach 70. stworzył szereg przedstawień w warszawskim Teatrze Ateneum,  na scenie kaliskiej i w Teatrze Starym w Krakowie. Współpracował z różnymi innymi teatrami Warszawy, Łodzi, Krakowa, Wrocławia. Przedstawienie Nocy listopadowej Wyspiańskiego, które stworzył w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, przyniosło mu prestiżową w świecie teatru Nagrodę im. Konrada Swinarskiego, przyznawaną przez redakcję miesięcznika Teatr (1979). W latach 90. dwukrotnie wystawiał Wyzwolenie Wyspiańskiego: w łódzkim Teatrze im. Jaracza (1990) i w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie(1992). W Bydgoszczy inscenizował Tymona Ateńczyka Szekspira (2007). Całą listę sztuk zrealizował w Teatrze Telewizji; zadebiutował w nim Godami życia Przybyszewskiego, za które przyznany mu został Złoty Ekran (1970), w ostatnich latach  pokazał spektakle Edwarda II Marlowe'a (2003), Intrygi i miłość Schillera (2004) i Wyzwolenia Wyspiańskiego z Piotrem Adamczykiem w roli Konrada (2007). Za  twórczość dla teatru telewizji otrzymał w 2008 roku Nagrodę Klubową im. Stefana Treugutta. Jest autorem pamiętnych inscenizacji operowych: Strasznego dworu Moniuszki i Don Giovanniego Mozarta w Teatrze Wielkim w Warszawie (1972, 1976), Króla Rogera Szymanowskiego, najpierw w Krakowie (1976) potem w Poznaniu (1979), Fidelia Beethovena we Wrocławiu (1977), Eugeniusza Oniegina Czajkowskiego i Lukrecji Borgii Donizettiego w Lodzi (1983, 2004). W 0perze Nova inscenizował w 2011 roku Cyganerię Pucciniego i Potępienie Fausta  Berlioza( 2015 r.) Jest laureatem licznych nagród, wśród nich Nagrody im. Leona Schillera Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu.

Piotr Wajrak.

 Dyrygent .Pedagog, menedżer i trener biznesu. Formację dyrygencką uzyskał u Bogusława Madeya. Przez szereg lat związany z warszawskim Teatrem  Wielkim, obecnie Operą Narodową, gdzie dyrygował przedstawieniami Strasznego dworu, Śpiącej  królewny, Romea i Julii, Święta wiosny, Harnasiów, Greka Zorby. W 1996 roku, jako najmłodszy asystent poprowadził premierę Strasznego dworu. Poza Warszawą dał się poznać w teatrach operowych Bydgoszczy, Gdańska, Krakowa,  Poznania, Szczecina. Stale gości w krajowych filharmoniach. W latach 2004-2010 był dyrektorem artystycznym Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej w Olsztynie. Za granicą pracował z orkiestrami Teatro La Fenice w Wenecji, Teatro Carlo Felice w Genui, Teatro de Bellas Artes w Bogocie. Odznaczony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego honorową odznaką Zasłużony dla kultury polskiej.  W Operze Nova debiutował w 1994 r. Strasznym dworem. W roku 2007 przygotował muzycznie premierę Pana Twardowskiego Ludomira Różyckiego. Dyrygował  Don Kichotem Minkusa i Śpiącą królewną Czajkowskiego, My Fair Lady Lernera/ Loewego , Napojem miłosnym Donizettiego. Inaugurował XX Bydgoski Festiwal Operowy w 2013 r. premierą Halki Moniuszki, a w 2014 r. pod jego kierownictwem mzycznym odbyła się premiera operetki Kálmána Księżniczka czardasza.
Od sezonu 2017/2018 jest także szefem artystycznym Filharmonii Lubelskiej.

Jagna Janicka.

Absolwentka Wydziału Scenografii Teatralnej, Filmowej i Telewizyjnej Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.  Od  ukończenia uczelni ( 1987) zaprojektowała scenografię i kostiumy do kilkudziesięciu filmów i spektakli . Była kilkakrotnie nominowana do  Nagrody Orłów, m.in.za kostiumy i scenografię   do filmów: Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową, Persona non grata , Boże skrawki,  Mistyfikacja.  Na Festiwalu   Filmowym   w  Gdyni otrzymała nagrodę  za  kostiumy  do  filmu W ciemności.  Kinomani znają jej kostiumy i scenografię z filmów: Spis cudzołożnic, Kroniki domowe, Nightwatching, Rysa, Pod  Mocnym  Aniołem , Hiszpanka ,Ostatnia rodzina. Jest laureatką nagrody teatralnej Ludwik 2002 za najlepszą scenografię w Krakowie  ( spektakl Idiota w reżyserii Barbary Sass ) oraz nagrody za scenografię do Europy w reż. Tadeusza Bradeckiego. Współpracowała  między innymi z  Krzysztofem  Zanussim, Peterem Greenawayem, Jerzym Stuhrem, Tadeuszem Bradeckim, Agnieszką Holland, Jurkiem Bogajewiczem, Mariuszem Grzegorzkiem, Magdaleną  Łazarkiewicz, Markiem Weiss- Grzesińskim, Maciejem Prusem, Bogusławem  Lindą, Wojtkiem Smarzowskim . Projektowała m. in. dla: Teatru Narodowego, Teatru im. Słowackiego i Teatru Starego w Krakowie, Teatru im. Jaracza w Łodzi, Teatru Powszechnego w Warszawie, Teatru STU, Opery Śląskiej , Opery Bałtyckiej. W Operze Nova stworzyła kostiumy do Cyganerii (2011 r.) oraz Potępienia Fausta ( 2015 r.)

Galeria
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
  • miniatura
Opinie prasy
  • Data: 2017-10-23

    Widzowie w pierwszych rzędach wstają. Ci z dalszych wstrzymują oddech, by po chwili z westchnieniem ulgi przekonywać się wzajemnie, że przecież to niemożliwe, by reżyser Maciej Prus...

  • Data: 2017-10-24

    A wszystko to dzieje się w fenomenalnie zaprojektowanej scenografii. Jagna Janicka, z mistrzowską dla siebie intuicją wykorzystała możliwości technicznej bydgoskiej sceny operowej. Świat Falstaffa ma dwie warstwy. Podłoga sceniczna raz to opada, innym razem się unosi, w zależności od tego, gdzie dzieje się akcja. Karczma, w której Falstaff knuł swoją intrygę, zapada się w dół, dając miejsce bezkresnej zielonej łące, nad którą widnieje czyste lazurowe niebo. Jagna Janicka stworzyła ogromną przestrzeń dla miłości, dla pozytywnej energii, wolności i odzyskanego poczucia godności. I wypełniła ją barwami – czystymi, żywymi, kontrastującymi ze sobą. Jest soczysta bujna zieleń kojarząca się z nadzieją i radością oraz czysty błękit znak niewinności, szlachetności poczynań. A całą tę przestrzeń wypełnia światło w reżyserii Macieja Igielskiego. W zależności od rozgrywającej się akcji, światło albo tłumi i wyostrza scenę oraz jej barwy, albo też rozjaśnia. I tutaj warto podkreślić, że oświetlenie samotnego drzewa wisielców w ostatnich scenach spektaklu to prawdziwy majstersztyk. Maciej Igielski dosłownie wyczarowuje najdelikatniejsze niuanse i to w sferze plastycznej, jak i muzycznej. To światło wprost włączyło się do akcji scenicznej, współgrało z muzyką. A przede wszystkim wsparło szekspirowski klimat z pogranicza „Snu nocy letniej".(...)To przepiękne wizualnie przedstawienie zaistniało dzięki muzyce. Za pulpitem dyrygenckim stanął Piotr Wajrak, który intuicyjnie i inteligentnie poprowadził orkiestrę. Można powiedzieć, że tego wieczoru to muzyka Giuseppe Verdiego kreowała sceniczną rzeczywistość. Co więcej, harmonizowały z nią nie tylko głosy solistów, ale także i ich gesty.

  • Data: 2017-10-24

    To niepospolite dzieło wymagało wyjątkowej oprawy i ją otrzymało, głównie za sprawą wybitnego reżysera teatralnego, Macieja Prusa. Nie wyobrażał on sobie, by przedstawić tytułowego bohatera w sposób dosłowny. Falstaff w znakomitej interpretacji przystojnego Łukasza Golińskiego (premiera sobotnia) tylko niedbałym strojem sygnalizuje "rozmemłanie" szlachcica. Nie jest też on wcale jednowymiarowym głupcem, wszak to bohater wywiedziony z Szekspira. Przejmujący monolog o honorze jest wskazówką, by "czytać" tę postać jednak głębiej.

  • Data: 2017-10-25

            - To filozof u kresu życia, który chce z niego czerpać. Dla mnie to mądry, dojrzały, wspaniały mężczyzna, który nie ma nic wspólnego z idiotą z czubkiem na głowie, jak zazwyczaj jest pokazywany – tak widział tytułową postać reżyser Maciej Prus, który w wieku 80 lat podjął się realizacji ostatniego dzieła 80-letniego Verdiego, bo – jak mówił – było to „marzenie jego życia”. Bardzo zależało mu też, żeby bogate doświadczenia z teatru dramatycznego, przenieść do opery.
    To się z pewnością Maciejowi Prusowi udało. Spektakl jest wspaniale zaśpiewany i świetnie zagrany. Łukasz Goliński jako Sir John Falstaff doskonale wpisał się w reżyserską wizję.        

  • Data: 2017-10-23

    Tytułową partię Falstaffa - angielskiego szlachcica, kochającego uroki życia, śpiewa w bydgoskiej inscenizacji Łukasz Goliński. To wymarzona rola dla każdego barytona, choć ze względu na stopień trudności, budząca niekiedy przerażenie. - „Puścimy cię na ocean i zobaczymy, jak sobie poradzisz”. I zobaczymy, jak sobie poradzę. Mam nadzieję, że dobrze - wyznał przed premierą solista.

  • Data: 2017-10-23

    *Rozmowy z wykonawcami I premiery

informację wprowadzono: poniedziałek 2017-06-05 09:33
ostatnia aktualizacja: środa 2017-11-15 15:34
Dostępne podstrony:
Kalendarium - archiwum Kalendarium

Dodatkowe menu strony

Miesięczny kalendarz

Banery

Zapraszamy na świąteczne koncerty kameralne
Partnerem Opery Nova jest dealer BMW

Inne linki

Informacje o serwisie

© Opera Nova w Bydgoszczy, 2011-2013